Gallery

My hiking experiences at Agios Ioannis

Μέρα 1 Μια ανοιξιάτικη Δευτέρα φύγαμε για ένα τριήμερο ταξίδι με συνοδεία έναν καταγάλανο ουρανό με τα άσπρα φτερά του και με Ήλιο λαμπερό σαν χρυσό. Όταν φτάσαμε στην εθνική οδό είδαμε και μια γαλαζοπράσινη θάλασσα με της μπλε της ρίγες και τα βουνά χιονισμένα. Όταν φτάσαμε στον Άγιο Ιωάννη όπου βρισκόταν ένας πανέμορφος σκύλος, ξεφορτώσαμε τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε για μια βόλτα στο κοντινό δάσος  όπου ο πατέρας μου άφησε πολλά cache , και εγώ βρήκα 2. Στο ένα cache της Νανάς (Wind&Water) το βρήκα εύκολα αλλά ήταν δύσκολο να πάμε στο περιοχή γιατί είχε ένα γκρεμό. Το δεύτερο cache δεν το βρήκα εγώ αλλά η μαμά μου και με έγραψαν μέσα στο μπλοκάκι. Εγώ η χαζή έψαξα παντού εκτός ένα σημείο. Μετά πήγαμε στο ξενώνας Αλώνια που μέναμε. Μέρα 2 Το πρωί στον Άγιο Ιωάννη  ξυπνήσαμε. Είδαμε μπροστά μας τα Λευκά Όρη χιονισμένα σαν ψεύτικα. Ήταν το πρωινό μου όνειρο. Ξεκινήσαμε για τη βόλτα με τα 2 αυτοκίνητα και όταν φτάσαμε περπατήσαμε λίγο σε ένα εύκολο χωματόδρομο. Μετά η μαμά μου ήθελε να κόψουμε δρόμο. Το θέμα ήταν ότι είχε πολλά δένδρα και ξύλα με μια αρρώστια και μάδησαν. Δεν έγινε αυτό που νόμιζα, να μας πέσει ένα ξύλο στο κεφάλι αλλά εγώ κουτούλισα σε ένα ξύλο και μετά έπεσα πάνω σε πέτρες που γλίστρησαν. Τέλος πάντων ξύλα, πέτρες αυτό ήταν. Μετά ήταν ένα μονοπάτι καλούτσικο. Ευτυχώς ήταν κατάφορα, αν ήταν ανηφόρα θα είχα λίγο πρόβλημα. Εκείνο το μονοπάτι μας οδηγούσε σε μια παραλία (Μάρμαρα) που κάναμε μπάνιο εγώ και μαμά μου. Είδαμε κάτι πανέμορφες σπηλιές με ρίγες διάφορων χρωμάτων. Μετά  για να μην πάμε πάλι από εκεί και ζοριστούμε, αρχίσαμε να γυρίζουμε από το φαράγγι της Αράδενας και ζορίστηκα περισσότερο. Ο δρόμος ήταν σχετικά καλός αλλά πολύς. Βρήκαμε ένα cache μέσα στο φαράγγι στης Αράδενας και μετά είδαμε τη γέφυρα. Είχαμε δύο επιλογές ή να πάμε ανηφόρα ή να ανέβουμε σε σκάλα και σε σχοινιά και κυλιόμενες πέτρες. Ο μπαμπάς μου ήθελε να πάμε από ανηφόρα –κατηφόρα. Τελικά πήγαμε από τα σχοινιά και τις σκάλες. Εγώ στις σκάλες ανέβηκα εύκολα, τα σχοινιά όμως δεν ήταν εύκολα.  Παρατρίχα να κλάψω από το φόβο μου. <<Δεν πάω>> έλεγα από μέσα μου. Τελικά όμως τα κατάφερα και προχώρησα. Σε λίγο χάσαμε το δρόμο μας και δεν το πίστεψα. Ο μπαμπάς μου είχε ανέβει πολύ ψηλά και μετά ζοριστήκαμε λίγο να κατεβούμε. Όταν ξαναβρήκαμε το δρόμο περπατήσαμε στο ποτάμι χωρίς να έχει νερό μέσα. Ήταν και μια ανηφόρα και βρήκαμε και άλλο cache. Μου πήγαμε στα αμάξια μας και φύγαμε. Στον Άγιο Ιωάννη φάγαμε και κοιμήθηκα. Μέρα 3 Ξυπνήσαμε αυτή τη φορά με πολύ αέρα . Φάγαμε πρωινό και ξεκινήσαμε για μια βόλτα. Δεν μπορούσαμε να πάμε εκεί που θέλαμε γιατί φυσούσε πολύ. Έτσι πήγαμε στη Μηλιά. Βρήκαμε ένα cache στο ποτάμι που ήταν αρκετά εύκολο. Εκείνο το κουτί έγραφε πάνω τις συντεταγμένες για μια άλλη κούτα. Για να πάμε στην άλλη κούτα ήταν κακός ο δρόμος-μονοπάτι. Τη κούτα τη βρήκε ο μπαμπάς μου. Ήταν τεράστιων διαστάσεων. Ήταν τόσο μεγάλη!! Ήταν μέσα στης μεγάλες-μεγάλες σακούλες που τις περνούμε στο Σούπερ Μάρκετ για να ψωνίσουμε!! Το τελευταίο cache το βρήκα ΕΓΩ και μάλιστα η μαμά μου είπε, ότι αν δεν το έβρισκα εγώ θα ψάχναμε 1 ώρα. Μετά πήγαμε στην ταβέρνα και φάγαμε. Στη συνέχεια πήγαμε στο αυτοκίνητο με το όποιο φτάσαμε σπίτι. Το τέλος της τρίτης μέρας έγινε πολύ ωραίο αφού ήρθε και η καλύτερη μου φίλη η Άννα Μαρία και της δηγήθηκα όλα όσα έγιναν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s